In memorium Simon Logman
Simon Logman Op 28 augustus jongsleden overleed Simon Logman, de nestor, animator en organisator van de redactie van de Amsterdamse AanEen. Deze herinnering aan Simon gaat over het gedachtegoed dat hij m.i. uitdroeg en naliet aan de redactieleden van de Amsterdamse AanEen. Een gedachtegoed dat vorm gegeven wordt door daden en noeste arbeid.Simon had eind afgelopen eeuw het idee opgevat dat de Amsterdamse leden meer betrokken moesten worden bij het vakbondswerk van AbvaKabo. Hoe moest dat vorm gegeven worden? Vanuit zijn bouw- en bestratingsverleden, aangevuld met de wijze lessen van de door Simon gevolgde sociale academie, wist hij dat betrokken raken van mensen begint met behulp van informeren. Kortom, een kritisch vakbondsblad voor de AbvaKabo- leden, werkzaam bij de gemeente Amsterdam.
De volgende stap was mensen interesseren om deel uit te gaan maken van de redactie. Zeer snel had Simon nog een vijftal kaderleden bereid gevonden de redactie te vormen, daarnaast had Simon ome Jan Moelee bereid gevonden om vaste columnist te worden.
Nu begon zijn eeuwige strijd met de bestuurders van AbvaKabo, immers er moest geld vrijgemaakt worden binnen de afdeling Amsterdam om het blad het licht kunnen doen laten zien. De redactie, onder leiding van Simon, wilde wel aan de slag maar er waren wel een aantal randvoorwaarden. Het moest niet een blaadje worden als de gestencilde oude Amsterdamse AanEen van de jaren tachtig van de vorige eeuw, full- color was de insteek, het moest 6 keer per jaar verschijnen in een oplage van 10.000.
Dat was het moment dat ik Simon heb leren kennen als de noeste arbeider die gaat voor zijn product en zijn overtuiging. Als secretaris van het Afdeling Groep Bestuur wist hij gedaan te krijgen dat er geld vrij kwam, ondanks de tegenwerpingen van de toenmalige bezoldigd bestuurder. Simon heeft de blaren op zijn tong gepraat en gebakkeleid, maar hij was op deze wijze niet alleen de verwekker maar ook de verloskundige van zijn kindje ‘Amsterdamse AanEen’. De jaarlijkse strijd om binnen de begroting geld vrij te maken voor de Amsterdamse AanEen, won Simon ieder jaar ondanks dat er weer bezuinigingsvoorstellen op de redactie af kwamen.
Tot augustus 2008, ruim acht jaar na het verschijnen van het eerste nummer, was de oorspronkelijke redactie nagenoeg nog intact en ome Jan Moelee nog columnist. Dat zegt iets over de kracht van dit collectiefje, acht jaar lang wist de redactie artikelen te schrijven, mensen te motiveren om artikelen aan te leveren, leden te boeien, te irriteren, te triggeren, etc. Maar wat vooral nog overeind was gebleven was mensen te informeren en zaken aan de kaak stellen door middel van kritische artikelen, met nog steeds als doel leden betrokken maken. Het oorspronkelijke doel van Simon die immer geloofde in de kracht van de vakbond en in de kracht van mensen. Het jaarlijkse nummer van de Amsterdamse AanEen in het kader van de herdenking van de februaristaking was de verpersoonlijksering van het geloof in de kracht van mensen.
Acht jaar lang hebben we in de redactie gepraat, gediscussieerd, gedold, geproduceerd en elkaar gemotiveerd om de kar te blijven trekken omdat informeren/ communiceren de brug is naar het vasthouden en vergroten van betrokkenheid van mensen bij het vakbondswerk. Dat was, is en blijft de cultuur van de redactie van Amsterdamse AanEen, in de geest van Simon gaan wij collectief verder ook al hebben wij noodgedwongen afscheid moeten nemen van onze nestor.
We zullen Simon missen en hij zal altijd in mijn herinnering blijven als de noeste werker die geloofde in de kracht van het strijdende collectief. Bij zijn crematie klonk de ‘Internationale’, toepasselijker had het niet gekund. Klik hier om de Amsterdamse Aaneen te lezen die geheel aan Somin is gewijd
